۱۳۹۳ مرداد ۲۲, چهارشنبه

The Myth of Operation Ajax- Abbas Milani

The Cold War began in 1945 when Russian leader Josef Stalin refused to take his troops out of Iran; the fall of the shah in 1979 marked the beginning of the war's end. Yet even today real and imagined ghosts of that war, in the shape of an eclectic history of U.S.-Iran relations, and of the role the United States played in the fall of Mossadegh, continue to haunt some of the diplomatic discourse on Iran. It is even reported that President Barack Obama's hesitancy in offering stronger support for the Iranian democratic opposition has been at least partially rooted in his desire to avoid the mistakes of the past. Clearly, only after a reckoning with the past and exorcising its haunting ghosts can prudent policy be formed.
The Soviet-British occupation of Iran in 1941 brought with it the creation of the Tudeh Communist party and the rapid rise of a Stalin-era Manichean view that divided the world into two camps: the gulag-laced Soviet Union was the land of light and America was the embodiment of evil. In one of its biggest 
demonstrations, with more than a hundred thousand fellow travelers in 
attendance, Tudeh leaders demanded "the liquidation of America spy nests."
Almost three decades later, in offering his blessing to the students who had brazenly taken over the American embassy, Khomeini called it a "den of spies." There was more than lexical coincidence at work here. Khomeini and his allies took up the Cold War narrative and simply changed “proletariat” to “the disposed (mostazaf),” “imperialism” to “arrogance (estekbar)” and “America” to “the Great Satan.” If Satan fell from grace because he defied God, America's "original sin" in this new political theology was its alleged role in the overthrow of Mossadegh in 1953. It mattered little in this transubstantiation of Communist theology to clerical dogma that the Communists were in 1951 Mossadegh's biggest foes, and that the decision of the clergy to go against Mossadegh in 1953 was far more crucial to his fall than any CIA plan. So what role did, in fact, the United States play in that fall and in the events preceding it? Any serious investigation of documents and facts will dispel most of the Cold War shibboleths.
The United States played a crucial, even determining, role in keeping Iran's territorial integrity from Soviet designs. Keen on getting an oil concession for the northern provinces on Iran’s Caspian coast, Stalin ordered the creation of two separatist movements in the country, and threatened to dismember Iran if he did not get the northern oil concessions. Many Iranian nationalists were opposed to the idea of any spoils to the Soviets. Truman issued a virtual ultimatum demanding that the Soviets withdraw from Iran in 1946. Eventually Soviet forces were withdrawn, making it the only instance in the postwar years when Stalin's Red Army occupied a territory and was forced to give it up. Without the United States, in other words, there might not have been the Iran we know today.
When in 1951 Mossadegh led a movement to nationalize Iran's oil industry and end the British monopoly,Washington played a critical role in tempering London's jingoistic temptations—first to occupy the oil-rich provinces of Iran, and then to organize a coup to topple Mossadegh. Even before the nationalization laws were passed in 1951, America had from 1949 begun to pressure Britain to recognize the rise of nationalism in Iran and around the world, and reconsider the one-sided 1908 oil agreement and arrive at a more equitable settlement. The British refused and accused the United States of dangerous naïveté. After the appointment of Mossadegh to the post of prime minster, so pervasive was the behind-the-scenes U.S. support for his demands that, more than once in their confidential internal correspondence, the British surmised that Mossadegh might be in collusion with the Washington. Eventually, in a letter to Truman, Churchill made it clear that continued British support for the war effort in Korea would be predicated on American support for Britain and against Mossadegh in Iran.
By late November 1952, the Truman administration determined that neither the British nor Mossadegh were interested in a negotiated settlement. Even then some in the State Department suggested supporting Mossadegh. But by that time tensions within Mossadegh’s nationalist camp, increased power of clerical opposition to his leadership, economic hardships resulting from the oil embargo and, finally, the increased import of Tudeh support for Mossadegh convinced the United States that supporting him was no longer an option, and that he was now vulnerable (to either a Communist coup, or a British-American-Iranian royalist attempt to remove him). Mossadegh had often reminded U.S. officials of—even threatened them with—the fact that he was the last bastion against Communism. Now that he seemed more than ever weakened and reliant on Communist support, the United States decided to join the British effort to topple Mossadegh while continuing efforts to find a mediated solution.
But for many months the shah, Mohammad Reza Pahlavi, resisted any attempt to remove Mossadegh illegally. Then in early August 1953, Mossadegh's decision to hold a referendum and use it to dismiss a parliament picked in an election held by his own government, gave the shah the grounds he had long sought. Mossadegh's stalwart allies had warned him against the referendum for two reasons: it had dubious constitutional legitimacy, and it would afford the shah the chance to make recess appointments—firing Mossadegh and appointing a replacement. They pointed to the long tradition of such appointments. Even Mossadegh himself had earlier, in a hitherto surprisingly overlooked letter to the shah, affirmed his belief in Pahlavi’s power to make such recess appointments. But now Mossadegh was betting that, in his own words, the shah did not have the guts to dismiss him; he was wrong. The referendum gave Pahlavi not just the courage but, at least in his own mind, the constitutional basis to join the effort to end Mossadegh’s tenure.
Refusing to heed the shah's order dismissing him on August 16, arresting the messenger of the order, never telling the people of Iran about the existence of such a dismissal order and, finally, allowing his foreign minister to go on a verbal rampage against the shah and monarchy as soon as Pahlavi had fled the country on the were all acts with a dubious constitutional basis. The country experienced three days of near chaos—street clashes between Communist and right-wing forces, angry demonstrations by religious forces worried about Communist ascendancy in Iran. What sealed Mossadegh's fate on August 19 was a combination of these factors, as well as the fact that the clergy were already actively against Mossadegh, the military were fully in the shah's camp, and members of the bazaar and the middle class were disgruntled and had by August grown wary of the dire economic situation. There is incontrovertible evidence that the British and American governments were involved in plans to overthrow Mossadegh and tried to use "rented crowds." Far less clear is exactly what role these crowds played in comparison to the known fact that the clergy also brought out their forces in those days against Mossadegh and the Communists. What role did the royalist soldiers who first learned of the existence of the dismissal order play? What about the role played in the prime minister’s fall by the disgruntled middle class and members of the bazaar and Mossadegh’s erstwhile supporters? The United States has already offered words of apology about this role. The ruling clerics, of course, have never apologized to the people of Iran for their far more important but similar role in the overthrow of Mossadegh, nor have they apologized to the United States for egregious crimes like assisting in the death of Americans or occupying the American Embassy.
What sealed Mossadegh’s fate was the fact that—in contrast to July 1952 when attempts to dismiss him brought four days of unrest by thousands, ending in his reinstatement—in August 1953 his policies had left him with a small base of support. In subsequent years, Iranian nationalists needed a hero, the CIA needed a Victory after a long list of embarrassing defeats (the book Legacy of Ashes by Tim Weiner is a sobering reminder of these failures), Iranian Marxist proponents of the Cold War needed a villain—and thus the simplified myth of the CIA coup to overthrow Mossadegh was born. The shah, for his part, created his own myth of the national uprising of August 1953 to reaffirm his monarchy.
Debunking this myth and replacing it with a more detailed account of what actually happened in the months leading to August 1953, and pointing to the long history of American pressure on the shah to democratize—pressures that had begun in Roosevelt’s time, continued during much of the Truman administration, started again by the Eisenhower administration in 1957, redoubled by the Kennedy and Carter administrations—can free U.S. policy makers now and future from the lingering legacy of the Cold War. The ruling clerics in Iran know well and hide effectively the fact that they could not have come to power without Jimmy Carter’s human-rights policies. They know that the American embassy in Tehran played a critical role in neutralizing the Iranian military and convincing them to join Khomeini and his allies. Yet every time an American newspaper writes an article describing the state of Iran’s democratic movement, they accuse Iranian democrats of complicity with the Great Satan. Knowing the actual history of U.S.-Iran relations, accepting and understanding America’s mistakes no less than its contributions to the cause of democracy, can lead to a policy that is finally free from the ghosts of the Cold War.
Today, only a prudent policy free from the weight of jingoist bravura or unexamined shame can navigate its way through the inseparably complicated and interlinked problems of Iran’s nuclear program and Iran’s democratic dream. Only a democratic Iran, one that abides by Non-Proliferation Treaty while insisting on Iran’s rights within the treaty, can solve Iran’s nuclear impasse. It is as much folly to think that the regime will end its nuclear program as it is to imagine that not offering support to Iran’s democrats will save them from the wrath of the regime or from the allegation that they are “lackeys” or tools of the United States. The fact that the regime makes these allegations have everything to do with its paranoid and isolated nature and all but nothing to do with what America or the West actually does. In writing about support for the Iranian democrats, I am in no way suggesting that the United States or other countries should interfere in Iran’s domestic affairs. America and the world can help Iranian democrats by simply helping to level the playing field by serving notice to the regime that continued brutality against the people, and of the democratic leaders, will bring it even closer to complete isolation.

A fuller treatment of the topic can be found in Abbas Milani's book, The Shah, published by Palgrave Macmillan this month.

۱۳۹۳ مرداد ۶, دوشنبه

غلطواره فکر سياسی - مرتضی مردیها

اساساً مسلم نیست که کودتای مورد بحث، در مجموع، حادثه بدی بوده باشد؛ مسلم نیست که این کودتا امریکائی بوده و به ‏دست سازمان سیا انجام شده باشد؛ مسلم نیست که در جایگزینی شاه به جای مصدق، ملت ایران مغبون شده باشد؛ مسلم نیست که باز شدن پای امریکا به ایران پس از کودتا به زیان ایرانیان بوده باشد، و ...؛ اگر عکس آن مسلم نباشد. البته مدعائی تا این حد مخالف قول مشهور، می‏تواند خشم ‏برانگیز باشد، اما به گمان من در این باره، استثنائاً، به وجدان عوام بیش می‏توان اعتماد کرد تا به گفتار مسلط روشنفکری. و گرچه عامه هم به‏ شدت از گفتار مذکور متأثرند، اما در پس زدن موانع دید توفیق بیشتری داشته‏ اند. ممکن است گفته شود امریکا خود به خطای خود اعتراف کرده ‏است، چگونه ممکن است ما ذمه آنان را بری کنیم، پاسخ این است که، در امریکا هم گرایشاتی هست که فعالیت سیاسی برون‏مرزی را تجویز نمی‏کند، و دولت را از باب این گونه کنش‏ها مورد انتقاد قرار می‏دهد؛ این به معنای اعتراف به خطای امریکا نیست، نظر بعضی از امریکائیان است. از این گذشته، چه بسا، اعتراف مذکور بیش از یک استمالت مصلحت ‏آمیز به منظور بهبود روابط نبوده باشد...


شاه بنای آن داشت که توسعه را ادامه دهد و مصدق در سودای استقلال بود. شايد مصدق به تنهايى از مجموعه بسيارى از كسانى كه،از موضع ضدیت با لیبرالیسم، سعى در كوچك كردن او داشته ‏اند، بزرگ‏تر بوده باشد، در عين حال، ساختن قهرمانی از او، در تقابل با شاه، خطای سیاسی بزرگ نیم قرن گذشته است. آنچه مصدق را به يك شخصيت بزرگ شبه‏ اسطوره‏اى تبديل كرد، گرايشی بود كه همه چيز را در مقابله با بیگانه و نجات از استعمار مى‏ديد. به دست گرفتن زمام امور نفت، به عنوان مهم‏ترين منبع ثروت ما، كار شکوهمندی به نظر می‏آمد، اما انتخاب سیاسی زیرکانه ‏ای نبود، و فارغ از حماسه‏ گرائی، منافع همه ‏جانبه کشور را در بر نداشت؛ مخالفت شاه با مصدق هم، بیشتر از این حیث بود که شاه او را مانع برنامه توسعه خود می‏دید، نه اين كه شاه مخالف استقلال ايران بود باشد و از نظر حفظ منافع انگليس با مصدق مخالفت كرده باشد.

برخوردهای شاه با آمريكا و انگلستان در اواخر دهه چهل و اوايل دهه پنجاه بر سر كنسرسيوم و قيمت نفت به خوبى استقلال‏ طلبى مثبت شاه و حمايت او از منافع ایران را نشان مى‏دهد. شاه به موازات اين كه از بحران اقتصادى اوايل دهه چهل عبور كرد و قيمت نفت هم اندك اندك فزونى گرفت، اعتماد به نفس پيدا كرد و توانست قدرى از تكيه به آمريكا و غرب فاصله بگيرد. براى نشان دادن این که دوستی او با غرب به منظور توسعه صنعتی است، وقتی سستی آنها را دید، به شوروی سفر كرد و قرارداد وارد كردن ذوب آهن را امضا كرد و نشان داد كه با زيركى تمام قادر است از توازن توا ميان شوروى و غرب بهره ببرد.
عَلَم در خاطرات خود مى‏نويسد: «در شرفیابی گزارشم را به عرض شاه رساندم و شكايتى را كه سفير آمريكا كرده بود ذكر كردم. شاه مصاحبه‏اى با نيويورك تايمز انجام داده و ضمن آن تصميم خود را به مخالفت با جانشين شدن نيروى دريايى امريكا - كه يك پايگاه موقت در بحرين دارد - به جاى نيروى دريايى انگليس به عنوان حامى بحرين اعلام داشته است. علاوه بر این اظهار داشته كه اگر امريكا با جنگ افزارهايى كه او خواسته است موافقت نكند، ايران براى دريافت كمك به روسيه رو خواهد كرد، وقتى من مخالفت سفير آمريكا را با اين گونه اظهارنظرها به عرض رساندم، شاه پاسخ داد منظورش دقيقاً همان بوده كه بيان كرده است و امريكائي‏ها بايد بدانند كه مخالفت ما با حضور بيگانگان در خليج فارس جدى است. امريكا بايد درك كند كه ما يك كشور مستقل هستيم و در مقابل هيچ كس سر فرود نمى‏آوريم.» آرمن ماير، سفير آمريكا در ايران، در همين زمان مى‏نويسد: «شاه امروز،ديگر برخلاف سال‏هاى جنگ جهانى دوم،  تحت قيموميت آمريكا نيست. به علاوه، شباهتى هم به آن جوانك مذبذب سال‏هاى آخر دهه‏هاى چهل ميلادى ندارد... هر روز بيشتر مثل پدرش مي‏شود... استقلال رأى پيدا مى‏كند و به شيوه‏اى غريزى، مستبدانه حكم مى‏راند... شاه مى‏خواهد مملكتش موضعى مستقل داشته باشد.»

علم در جاى ديگرى مى‏نويسد در شرفيابى امروز «گزارشى از انگلستان رسيده مبنى بر اين كه نيكسون و ويلسون طى ملاقات اخيرشان تصميم قطعى گرفته‏اند كه در معامله آينده كشورهاى غربى با مسكو، منافع ايران هيچ نقشى نداشته باشد. شاه گفت: «در اين صورت هر دوى آنها مى‏توانند به درك واصل شوند. اجازه نخواهيم داد معامله كثيف آنان صورت بگيرد و ما نقشى نداشته باشيم. مگر آنها تشخيص نمى‏دهند كه ما به چه آسانى مى‏توانيم با روس‏ها به توافق برسيم؟ ايران يك مهره بى‏اختيار نيست كه انگليس و امريكا هر وقت دلشان خواست آن را به اين سو آن سو ببرند.» على امينى در خصوص وابستگى و استقلال چنين اظهار مى‏كند: « الان هم مبتلا به این‏ هستيم كه گفته مى‏شود آمريكائى تحميل مى‏كند. گفتم آقا، من با آمريكائى در وزارت دارائى كار كرده‏ام، در وزارت اقتصاد كار كرده‏ام. تحميل را ما قبول مى‏كنيم، آمريكائى‏ تحميل نمى‏كند. من اگر قبول بكنم، اين دليل نمى‏شود كه آنها تحميل مى‏كنند. آنها مي‏آورند، من بايد بگويم «نه» و آنها هم اهل منطق و استدلال هستند. چرا نه؟ به اين دليل كه‏ ما مستعمره‏ نيستيم. دو تا مطلب است: يك كار تجارتى، يك كار سياسى. در كار تجارتى، آن تاجر نفع خودش را مى‏خواهد، شما كه مشترى هستيد، اگر قبول كرديد  ضعف شما است. اين را با سياست قاطى نكنيد كه آمريكا مى‏خواهد تحمیل کند.»

 سومين عامل قياس مصدق با شاه و ساختن رب النوع خوبى از يكى و الهه بدى از ديگرى بحث استبداد است. معلوم نيست مصدق روحيه دمكرات‏ترى نسبت به شاه داشته بوده باشد. على امينى كه از رقيب مصدق يعنى شاه بسيار زخم خورده دليلى براى بدگوئى از مصدق ندارد. گرچه او اعلاميه پس از فرار شاه را در تاييد مصدق امضا نكرد، ولى در بسيارى موارد از مصدق به خوبى ياد مى‏كند، و در عين حال مى‏گويد: «خود مصدق السلطنه، خدا بيآمرزد، به نظر من يك ديكتاتور بود. حالا ، بنده كار ندارم، ولى از نظر اين كه تحمل انتقاد نكند، تحمل حرفهاى ديگر را نكند، فرق نمى‏كند. خوب، ديكتاتور حتماً نبايد چماق بردارد كسى را بزند. همان قبول نكردن، تك‏روى است. مى‏خواهد حرف خودش را تأمين بكند. خوب، اين حالت را اگر كسى تشويق كرد، بدتر مى‏شود. صالح گفت كه آقا، قوام السلطنه مى‏گويد مگر شما بايد نظرى داشته باشيد؟

 شك نيست كه قضاياى كودتاى 32 و استبداد شاه پس از آن از مصدق يك قهرمان ساخت، ولى به گمان من، او را در قياس با شاه قرار دادن و از او يك اسطوره ساختن، ریشه در ایده رایج روشنفکری مبارزه با امپریالیسم و استعمار، و ناکامی رجال سیاسی جبهه ملی در باقی ماندن در قدرت داشت که آن را از چشم شاه و امریکا می‏دیدند، که، همان‏طور که پیشتر استدلال آوردم، هر دو مبانی غلط داشت. شايد در عصر توسعه، دامن زدن به احساسات ملى و استقلال طلبانه به عنوان يك ابزار ترویج رقابت كارآمد، و، از اين جهت، كاملاً مشروع باشد. ولي اين كه استعمارستيزى را براى هميشه به يك اصل برتر تبديل كنيم و ارزش سياستمداران را با آن بسنجيم، ريشه در امورى چون بيگانه‏ترسى، همواره جهان را از منظر استعمارگر / استعمارشده نگريستن، اصالت دادن به مرزهاى قراردادى، به گونه‏اى كه گوئى آن طرف مرز دشمن است و اين طرف آن دوست ... دارد، که ريشه در دوآليسم سنتى دارد؛ مصدق اینگونه می‏اندیشید و به همین دلیل فرشته شد، شاه مخالف این نگرش بود، دیو شد. به گمان من، امروز ديگر چندان سخت نيست كه شاه و مصدق را دو رقيب بدانيم كه هر دو علاقه به استقلال و توسعه ايران داشتند، ولى در رقابت قدرت شاه پيروز شد. اين كه در اين پيروزى كسى از خارج به شاه كمك كرده باشد، به خودى خود هيچ ذمى را در مورد شاه اثبات نمى‏كند، همان‏طور كه صرف درگيرى مصدق با عوامل بيرونى هم، به خودى خود، هيچ حسنى را براى او اثبات نمى‏كند. آرى، البته اگر شاه بعد از سرنگونى مصدق، به شيوه ناصرالدين شاه عمل مى‏كرد و براى بقاى خود ايران را به حراج مى‏گذاشت، شايد چنين برداشتى از تضاد اين دو، به عنوان و طن‏دوست / وطن‏فروش، درست بود، ولى چنين نشد. شاه راه مصدق را ادامه داد، و در جاهايى، برای منافع ایران، سخت‏تر از او جلوى انگلستان و آمريكا ايستاد، با این تفاوت که هوشمندی و سیّاس بودن او باعث نوعی انعطاف‏پذیری مفید او در مواجهه با غرب شد که به جای ملی کردن لجوجانه نفت و مواجهه با تحریم و نهایتاً شکست، به‏موقع، هم نفت را ارزان از دست نداد و هم حریف را علیه خود بسیج نکرد. بنابراين، ساختن يك اهورمزدا و يك اهريمن از شخصيت اين دو نفر، يكى از بدترين تحريف‏ها در تاريخ نيم قرن گذشته ايران است.

نتيجه مهم بحث ما اين است كه انقلابى هم که با متهم كردن شاه به وابستگی و به انگیزه کسب استقلال به راه افتاد، جاى تأمل بسيار دارد. چون، اولاً، استقلال‏خواهى در دوره او به قوت برقرار بود و، ثانياً، استقلال اساساً ارزشى نيست كه براى تحقق آن نيازى به انقلاب باشد. از قضا، دخالت آمريكا در كار حكومت شاه و تحديد استقلال او، لااقل در بخشى از آن، براى واداشتن شاه به دادن آزادى‏هاى بيشتر و باز كردن فضاى سياسى بود؛ و استقلال‏خواهى شاه هم، لااقل در مواردى كه نه به ارزش نفت و توسعه كشور، بلكه به استبداد سياسى باز مى‏گشت، به معناى تمايل به يكه‏سوارى و عدم تحمل شريك در حكمرانى مطلق بود. دقيقاً همان طور او، به غلط، تمايل بخشى از نخبگان به شراكت در قدرت را به استعمار سرخ و سياه منسوب مى‏كرد و آن را تهديد استقلال كشور برمى‏شمرد، اينك نيز ما در شرايط مشابهى به سر مى‏بريم. همواره باید از این خائف بود که استقلال‏خواهی حاکمان پرده‏پوش استبدادخواهی آنان باشد

۱۳۹۳ تیر ۵, پنجشنبه

آماری از بهبود و رعایت حقوق بشر در دولت تزویر و ابتذال روحانی

یکی از مرسولات  سابقا امنیتی رژیم ملقب به ا.پونز(که در مبارزه با بی و بدحجابان به این لقب مفتخر شد) و فعلا نقاب حقوق بشری به چهره زده، درمارچ ۲۰۱۴ افاضه فرموده اند که حقوق بشر در دولت روحانی بهبود یافته است و روحانی واقعا دنبال بهبود حقوق بشر است.

قضاوت با شما:

Execution of up to 800 prisoners in first year of Rouhani's presidency reveals illusion of regime 'moderation'



22 اردیبهشت ماه، سال 1393 حکم اعدام 9 تن از سوداگران مرگ در زندان کارون اهواز به اجرا درآمد.

شنبه ,۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۳ :اعدام ۱۱ زندانی در زندان قزل‌حصار

یکشنبه ,۲۸ اردیبهشت ۱۳۹۳ : ده نفر در زندان کرمان اعدام شدند

 پنجشنبه ,۵ تیر ۱۳۹۳سحرگاه روز جاری دو زندانی متهم به قتل در زندان رجایی شهر کرج از طریق چوبه دار اعدام شدند.
دوشنبه ,۲ تیر ۱۳۹۳ : بامداد امروز هشت زندانی متهم به حمل و نگهداری مواد مخدر در زندان رشت اعدام شدند.

شنبه ,۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۳ :چهار نفر در قزوین اعدام شدند

جمعه ,۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۳ : اجرای حکم اعدام ۱۱ زندانی در زندان قزل‌حصار
شنبه ,۳۱ خرداد ۱۳۹۳ :پنج زندانی که گفته می‌شود به اتهام حمل و نگهداری مواد مخدر به اعدام محکوم شده‌اند در زندان مرکزی بیرجند اعدام شدند.

چهارشنبه ,۲۸ خرداد ۱۳۹۳ :ده نفر در زندان ارومیه اعدام شدند

جمعه ,۲۳ خرداد ۱۳۹۳ :اعدام سه زندانی در زندان مرکزی بندرعباس



چهارشنبه ,۱۲ تیر ۱۳۹۲

هرانا؛ اعدام ۲۵ تن طی دو روز گذشته در زندان رجایی شهر و قزل الحصار

چهارشنبه 8آبان ماه 92:هفت نفر در زندان مرکزی ارومیه به دار آویخته شدند.

 شنبه ۲۷ اردیبهشت ماه
اعدام 10 متهم به قاچاق در کرمان / اعدام 2 نفر در زاهدان

دوشنبه ۷ بهمن ۱۳۹۲ ه‍.ش.

اجرای حکم جنایتکارانه اعدام ۷ زندانی در زندان قزل حصار کرج

۵ آذرماه 1392: اعدام ۱۰ نفر در زندان قزل حصار کرج


آمار نگران کننده مجازات اعدام در اولین ماه های حیات دولت یازدهم:۲۰۰ اعدام در سه ماه نخست

سه شنبه، 18 تير ماه، 1392

اعدام 9 سوداگر مرگ در اردبیل طی هفته گذشته 


 پنجشنبه ۵ تیر ماه 1393: ۱۱ زندانی  زندان قزل حصار کرج به دار آویخته شدند.

 امروز در مجموع 18 نفر در ایران اعدام شده اند

آوریل 22, 2014 : اعدام ۵ زندانی در زندان رجایی شهرکرج

 دوشنبه ١ مهرماه ۱۳۹۲: به گزارش رسانه‌های رسمی‌ ایران ۱۲ زندانی در روزهای پنجشنبه ۲۸ شهریور و شنبه ۳۰ شهریور ماه در زندانهای یزد و قزوین اعدام شدند.
روز 4 آبان امسال 16 محکوم به اعدام در استان سیستان و بلوچستان به دار مجازات آویخته شدند.
سه شنبه دوم اردیبهشت ۵ زندانی  محوطه زندان رجایی شهرکرج از طریق چوبه دار اعدام شدند
 دوشنبه ۱ اردیبهشت ماه ۶ زندانی در زندان قزل حصار کرج به دار آویخته شدند.
 دوشنبه، اول اردیبهشت ماه، سه شهروند در زندان مرکزی مشهد به دار آویخته شدند
 ۲۸ فروردین، سامکو خورشیدی،در زندان دیزل اباد کرمانشاه  و  چهار زندانی در زندان بندرعباس اعدام شدند
روز ۲۶ فروردین فردی به نام مخفف ق – ش ، ۴۱ ساله در زندان ساوه به دار اویخته شد.
روز ۱۴ فروردین دو نفر با نام مخفف، ا- ام و ام – ا در زندان بندر عباس به دار اویخته شدند.
۵ دیماه ۹۲  :سحرگاه امروز حکم اعدام ۴ نفر از محکومین به قصاص در زندان مرکزی ارومیه اجرا شد./ در دو ماه گذشته، در زندان ارومیه حداقل ۲۵ نفر به دار آویخته شدند.
































۱۳۹۳ تیر ۳, سه‌شنبه

هیزم آوران آتش بهایی ستیزی!





آقاي خاتمي در يک‌ مصاحبه مطبوعاتي در پاريس ضمن انکار موارد نقص موازين حقوق بشر در ايران پيدايش چنين نظري در اذهان عمومي بين المللي را ناشي از «تبليغات سو، جامعه بهائيان در خارج ازايران» دانست. در حالي که در همين سال حداقل شش بهائي محکوم به اعدام در زندان به سر مي بردند و شمار بهائياني که از دو روز تا شش ماه زنداني شدند به دويست نفر تخمين زده شده است. اعدام چند تن به جرم جاسوسي نيز در زمان رياست جمهوري ايشان روي داد.

مهدی خزعلی
به یقین حرکت نمادین نوری زاد در تایید اندیشه ای باطل نبوده است و او پیرو سنت نبی(ص) و سیره علی(ع) است، اما او می خواهد بگوید که در حکومت علی علیه السلام، با اندیشه باطل چگونه عمل می شود!  این روزها بهترین روزهای بهاییت است و در واقع ندانم کاری جناح حاکم در برخورد با این اندیشه باطل.....


ابوالحسن ضیا ظریفی:
درلاهیجان بخشی از فعالیتهای ما در مبارزه با بهائیت بود

 تاریخ معاصر ایران - تابستان 1386 - شماره 42-ص ۲۰۹

مهدی بازرگان, مدافعات 391-392
حمايت از بهائی ها و دخالت دادن بيشتر اين فرقه ضد ديانت وملت در دربار و دولت 


مهدی بازرگان ,مجموعه آثار 11، مباحث اعتقادي و اجتماعي 404
به اين ترتيب نه تنها بازار ارادت و استفاده برقرار ميماند، بلكه توسعه و تكامل نيز يافته شيخ يا مريد از قطب بودن و نايب امام شدن به پيغمبري و خدائي ارتقاء پيدا  ميكند و مؤمنين ساده دل اوليه به همت تعزيه گردانانِ نابكارِ معركه، تبديل به مريدان خرافاتي و اغنام اهلل متعصب م يگردند... . 
چنين بوده است پيدايش و جريان فتنه ها و فرقه هائي مانند حسن صباح ، آقا خان محلاتی ، قطب و قبيله هاي بعضي از متصوفه، بهائيت ، قاديانيها و غيره. 



مهدی بازرگان، یاداشتهای روزانه، ص ۶۳۶
جمعه ۱۱/۴/۴۴
سرِشب به دنبال رادیو پيک، رادیو ملي نيز متن کامل اعلاميه آرامش را که با امضاي خود و از طرف کميته جمهوري خواهان منتشر کرده است، خواند. اعلاميه مفصّل مستدل و خيلي صریح و کوبنده است. مي گوید شاه تمام اصول قوانين اساسي و حقوق ملت را زیر پا گذاشته و به ساحت دین مقدس اسلام جسارت ورزیده،
بهایيت و صهيونيسم را بر مسلمانان مسلط کرده. مردم در قبال کسي که به پيمان مشروطيت وفادار نمانده است، دیگر تعهدي ندارند.


مهدی بازرگان، یاداشتهای روزانه، ص ۶۱۷
شنبه ۱۱/۲/۴۴
پنج نفر آقایان وعاظ را براي پرونده خواني به دادگاه بردند. چون روز پنج شنبه آقاي فهيم اعتراض به تعيين سرهنگ شاهقلي بهایي به وکالت تسخيري آقایان کرده بود، او را رئيس دادگاه با سرتيپ جاویدان عوض کرد.

راه توده
پر رنگ‌ترین‌ زمینه‌ شكل‌گیری جریانی به‌ نام‌ حجتیه‌، وجود فرقه‌یی به‌ نام‌ «بهائیت‌» است‌ كه‌ همواره‌ از سوی مسلمانان‌ طرد شده‌ است‌. انجمن‌ بهائیت‌ از دل‌ فرقه‌یی به‌ نام‌ «بابیه‌»درآمد. نزدیك‌ به‌ یك‌ قرن‌ قبل‌، فردی به‌ نام‌ «میرزا علی محمد» با ادعای بابیت‌ و نمایندگی امام‌ عصر و سپس‌ ادعای مهدویت‌، موجب‌ تاسیس‌ فرقه‌یی به‌ نام‌ «بابیه‌» شد و از دل‌ بابیه‌ «بهائیت‌» بیرون‌ آمد. این‌ فرقه‌ها از همان‌ آغاز از سوی مسلمانان‌ مطرود بودند، اما به‌ دلایل‌ سیاسی، حكومت‌ وقت‌ وجریان‌های سیاسی به‌ حمایت‌ از این‌ جریانات‌ پرداختند تا بتوانند در میان‌ مردم‌ بخصوص‌ جوانان‌ و مهمتر از همه‌ روحانیت‌ و حوزه‌های علمیه‌ نفذ كنند و اقدام‌ به‌ جذب‌ مبلغ‌ نمایند. بهائیت‌ از آنجا كه‌ با حمایت‌ قدرت‌‌های استعماری دارای یك‌ تشكیلات‌ منسجم‌ و سازمان‌ یافته‌ شد توانست‌ به‌ موفقیت‌هایی دست‌ یابد.

نورالدین کیانوری, گفتگوبا تاریخ- 8 
البته کابینه علم کابینه بی شخصیت و بی ارزشی بود که حالا چیزهای دیگری هم هست. حالا انتخابات می خواهد شروع شود. علم نوآوری جدیدی می کند که این نوآوری هم باز سرو صدای فوق العاده زیاد روحانیت را در می آورد. این نوآوری جدید انتخابات این است که سوگند به قرآن عوض شود و سوگند به کتاب آسمانی داشته باشد و حق رای به زنان هم داده شود. این دو تا نوآوری است که علم برای انتخابات مطرح می کند، البته به دستور شاه. آن اولی حتما به دستور بهایی ها است که چنین چیزی را مطرح می کنند. 



احسان طبری- جامعه ایران در دوران رضا شاه:
 در وجود رابطه مابین مراکز عمده بهائی، مانند مراکز داشناک و صهیونیست (صهیونیسم) با محافل امپریالیستی تردیدی نیست و می توان حدس زد که سازمان های جاسوسی امپریالیستی از قبیل سیا و اینتلجنس سرویس از سازمان بهائی برای مقاصد خود استفاده می کنند

محمدرضا فشاهی
 «سياست دفاع از محمد علي شاه و دولت روس تزاري تا هنگام پيروزي مشروطه خواهان و فرار محمد علي شاه ادامه يافت و پس از آن، اين فرقه يکسره در دامن دولت انگليس در غلطيد.»(از گاتها تا مشروطیت،ص206)

يکي از چهره‌هاي کثيفي که در ماجراي کشف حجاب نقش مؤثري داشته است، مهري شاپور راسخ (همسر شاپور راسخ بهايي و عضو ساواک) است. اين زن که رييس گروه روانشناسي دانشگاه تهران و نديمه فرح است، سال گذشته به وسيله يکي از دانشجويان متعهد دختر کتک مفصلي خورده و گوشمالي مي‌شود به طوري که نامبرده براي معالجه به سوييس رهسپار مي‌گردد. اين زن فاسد پس از مراجعت هم به خاطر خوش رقصي و هم به علت عقده‌اي که از زنان مسلمان دارد در اردوي مبارزه با زنان مسلمان قرار مي‌گيرد. ننگ و نفرين به اين همه فضاحت.

امسال جشن ميلاد امام منتظر و منتظر مهدي باشکوه و جلال بيشتري انجام گرفت و توده­هاي ملت مسلمان ما که در شرايط ظلم و جول استبداد طاغوتي اسير هستند اين بار با آرزو و انتظار بيشتر به ظهور حکومت حق و عدل امام قائم اجتماعات پرشکوهي کردند، تنها در يکي از اين اجتماعات که از طرف انجمن ضدبهاييت ترتيب يافته بود حداقل سي هزار نفر شرکت کرده بوند و قبل از شروع برنامه ظرفيت محل پر شده بود و جمعيت باقيمانده پياده روهاي خيابان پهلوي و تخت جمشيد را اشغال کردند.



ارگان نهضت ازادی ایران شماره ۵۲ دی ۱۳۵۶
به دنبال اين تظاهرات در روز 11/8/56 دانشجويان مسلمان دانشكده ادبيات پزشكي، فني و چند دانشكده ديگر تظاهراتي در دانشگاه تهران برپا نموده و با شعارهاي اسلامي خود را به خارج دانشگاه مي‌رسانند و در خيابان شاهرضا شروع به تظاهرات نموده و شيشه‌هاي سينما «امپاير» را كه متعلق به ميثاقيه بهائي است مي‌شكنند و با حمله پليس متفرق مي‌شوند. (البته بايد ميان اين‌گونه حملات دانشجويان به مراكز فساد و منافع امپرياليسم با يورش‌هاي وحشيانه مامورين دولتي با لباس مبدل به مغازه‌ها و دكان‌هاي كسبه كه نظري جز بدنام كردن دانشجويان و ايجاد تفرقه مابين زحمتكشان و دانشجويان ندارند تفاوت گذارد).


ﭘﻴﺎﻡ ﻣﺠﺎﻫﺪ ـﺷﻤﺎﺭﻩ ۵۵ ـ ﻓﺮﻭﺭﺩﻳﻦﻣﺎﻩ ۱۳۵۷

ﺩﺭ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ ﺗﺒﺮﻳﺰ، ﻋﻼﻭﻩ ﺑﺮ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﻬﺮ، ﺍﺯ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﺍﻃﺮﺍﻑ ﻭ ﺣﺘﻲ ﺩﻫﺴﺘﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺩﻫﺎﺕ ﻧﻴﺰ ﺩﺭ ﺗﻈﺎﻫﺮﺍﺕ ﺷﺮﻛﺖ ﻧﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ، ﻛﺎﺥ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﻭ ﻣﻘﺮ ﺣﺰﺏ ﺷﻪﺳﺎﺧﺘﻪ ﺭﺳﺘﺎﺧﻴﺰ ﺭﺍ ﻭﻳﺮﺍﻥ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﻫﺎﻱ ﻳﻬﻮﺩﻱ ﻭ ﺑﻬﺎﺋﻲﻫﺎ ﺭﺍ (ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﻫﻤﻜﺎﺭﻱ ﻧﻨﻤﻮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ) ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺧﺮﺍﺏ ﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ ﺍﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻛﻮﭼﻚﺗﺮﻳﻦ ﺩﺯﺩﻱ، ﻏﺎﺭﺕ ﻭ ﺗﺎﺭﺍﺝ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺖ. ﺍﻳﻦ
ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺣﺘﻲ ﺩﺭ ﻣﻄﺒﻮﻋﺎﺕ ﺧﺎﺭﺟﻲ ﻧﻴﺰ ﻣﻨﻌﻜﺲ ﮔﺮﺩﻳﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻭﻗﺎﻳﻊ ﺗﺒﺮﻳﺰ ﻛﻤﺘﺮﻳﻦ ﺩﺯﺩﻱ ﻭ ﻳﺎ ﺗﺨﻠﻔﻲ ﺻﻮﺭﺕ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ.


ارگان نهضت ازادی ایران اردیبهشت ۱۳۵۵ ـﺷﻤﺎﺭﻩ ۴۰
در روز 16 ارديبهشت ماه دانشجويان مدرسه عالي بابلسر، رئيس مدرسه دكتر فاروقي را به قصد كشت كتك زد‌ه‌اند. دكتر فاروقي كه يكي از ساواكي‌هاي خودفروخته و فردي بهائي است



ارگان نهضت ازادی ایران شهریور ۱۳۵۵ ـﺷﻤﺎﺭﻩ ۴۳

رژيم شاه در خدمت صهيونيسم!

رژيم شاه در حالي كه هر روز، بيش از پيش فعاليت‌هاي اسلامي را محدود و موقوف مي‌نمايد و مسلمانان را به جرم پرداخت وجوه شرعيه، از خمس و زكوه و سهم امام و غيره به محضر مرجع عاليقدر حضرت آيت‌الله خميني به زندان مي‌اندازد،‌ و مراكز فعاليت‌هاي اسلامي، نظير حسينيه  ارشاد، مسجد الجواد، شركت سهامي انتشار و يا مجله مكتب اسلام را تعطيل و توقيف مي‌نمايد، با كمال وقاحت كليه امكانات را در اختيار اقليت‌هاي مذهبي و سياسي وابسته به استعمار خارجي از مسيحي و يهودي و بهائي قرار مي‌دهد و آنان را در بسط و گسترش فعاليت‌هايشان آزاد مي‌گذارد و بدان‌ها كمك مي‌نمايد.


ارگان نهضت ازادی ایران فروردین ۱۳۵۴ ـﺷﻤﺎﺭﻩ ۲۹
تهران ـ چندي قبل، از طرف دانشگاه صنعتي، كادر اداره كننده غذاخوري را كه افرادي مورد اعتماد دانشجويان بوده‌اند، بركنار و اداره آن را به يك عده عناصر مشكوك (بهائي) واگذار مي‌كنند. بدنبال اين جريان كيفيت غذا نيز تنزل كرده و عده‌اي از دانشجويان مسموم مي‌شوند. بدين‌جهت دانشجويان به دكتر نصر، رئيس دانشگاه كه خود را مسلمان و معتقد مي‌داند مراجعه كرده و پس از طرح موضوع از او مي‌خواهند كه به دو علت زير، كادر مزبور را سريعا تغيير دهد:
1ـ مشكوك بودن و وابستگي اين عده به رژيم.
2ـ عدم رعايت بهداشت و مسموميت عده‌اي از دانشجويان.
دكتر نصر در برابر اين اعتراض، به يك آيه قرآن متمسك شده (لكم دينكم ولي دين) و مي‌گويد: «هركه به دين خود، شما چه كار داريد به دين و مذهب اينها؟». دانشجويان در برابر اين استدلال خشمگين شده و پس از ارائه آياتي انقلابي از قرآن در مورد عدم سازش با كفار و مشركين و مبارزه با عناصر مزدور، محل را ترك كرده و تصميم مي‌گيرند آن روز را در خارج غذاخوري اجتماع و تظاهرات و اعتصاب كنند. عده‌اي از استادان كه از غذاخوري استفاده مي‌كرده‌اند نيز به عنوان اعتراض آن را ترك مي‌كنند.
رئيس دانشگاه كه با وحدت و همبستگي كامل دانشجويان مواجه مي‌شود، كادر معلوم‌الحال را بركنار و تسليم خواسته دانشجويان مي‌گردد.




ارگان نهضت ازادی ایران شماره ۵۴ اسفند ۱۳۵۶
اعلاميه قائد زمان خميني بزرگ (به تاريخ 12 صفر 98 برابر با 2 بهمن ماه 56) يك بار ديگر خطوط اصلي و اساسي مبارزه مردم ايران را عليه غارتگران و جنايتكاران داخلي و اربابان خارجي آنها بوضوح روشن ساخت. 
روزنامه نيويورك تايمز از قول خبرنگار خويش اطلاع مي‌دهد كه چهار بانك آتش‌زده شده‌اند و 69 بانك ديگر خسارت ديده‌اند. بانك ايران و انگليس، بانك شهريار و تعداد زيادي از شعبات (29 شعبه) بانك صادرات به كلي از بين رفته‌اند. صاحب شعبات مزبور از بانك صادرات هژير يزداني است كه بهائي معروف وابسته به خاندان پهلوي مي‌باشد. همچنين يك فروشگاه بزرگ لوازم لوكس كه به يكي از مبلغين بهائي تعلق دارد و بنام آستانه ناميده مي‌شود طعمة حريق گرديد و كلا سوخت.



ارگان نهضت ازادی ایران ﺧﺮﺩﺍﺩﻣﺎﻩ ۱۳۵۴ ـﺷﻤﺎﺭﻩ ۳۱
ﻫﻤﻜﺎﺭﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲﻫﺎ ﺑﺎ ﺻﻬﻴﻮﻧﻴﺴﺖﻫﺎ:
ﻛﻤﻴﺘﻪ ﺑﺎﻳﻜﻮﺕ ﺍﻋﺮﺍﺏ، ﻭﺍﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﺍﺗﺤﺎﺩﻳﻪ ﻋﺮﺏ، ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺟﻤﻊ ﺁﻭﺭﻱ ﺍﺳﻨﺎﺩ ﻭ ﻣﺪﺍﺭﻙ ﺩﺍﻝ ﺑﺮ ﻫﻤﻜﺎﺭﻱ ﺑﻬﺎﺋﻲﻫﺎ ﺑﺎ ﺻﻬﻴﻮﻧﻴﺴﺖﻫﺎ، ﺍﻋﻼﻡ ﻛﺮﺩ ﻛﻪ ﻛﻠﻴﻪ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎﺕ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺑﺎﻳﻜﻮﺕ ﺻﻬﻴﻮﻧﻴﺴﺖ ﻫﺎ ﺷﺎﻣﻞ ﺑﻬﺎﺋﻲﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺷﻮﺩ.ﭼﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭ ﺧﺪﻣﺖ ﺍﺳﺘﻌﻤﺎﺭ ﻭ ﺍﻣﭙﺮﻳﺎﻟﻴﺴﻢ
ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ.

ارگان نهضت ازادی ایران شماره ۵۳ بهمن ۱۳۵۶

بايكوت بانك صادرات:

مي‌گويند شخصي بنام هژبر يزداني كه بهائي است اخيراً حدود 30 تا 50 درصد (اقوال مختلف است) از سهام بانك صادرات ايران را خريده است. بعد از انتشار اين خبر، ابتدا در مشهد، و بعد در شهرهاي ديگر مردم پول خود را از بانك صادرات درآورده‌اند. شدت اين وضع به قدري بوده است كه بانك صادرات در حال ورشكستگي مي‌باشد. همچنين بعد از اين جريان در تظاهرات عاشورا و بعد از حادثه قم شيشه‌هاي بسياري از شعب بانك صادرات را شكسته‌اند.
شايع است كه هژير يزداني روابط نزديكي با شاه دارد و در كشتن سپهبد تيمور بختيار رئيس سابق ساواك ايران دست داشته است. به علت روابطش با شاه، در بانك‌هاي ايران اعتبارات نامحدودي به او داده شده است. هژير يزداني سالي يك يا دو كارخانه قند مي‌خرد و با وام‌هاي كلان كه گرفته شركت‌هاي تجارتي و صنعتي زيادي ايجاد كرده است و مرتبا سرمايه‌هاي زيادي را به خارج مي‌فرستد به طوري كه موسسات او عموما ضرر نشان مي‌دهد.
كارخانه قند اصفهان او امسال تعداد زيادي چك برگشت شده در دست مردم داشت و چغندركاران نيز به علت بهائي بودنش كمتر حاضرند براي وي چغندر ببرند.

۱۳۹۳ خرداد ۲, جمعه

فتوای حسینعلی منتظری دال برنجاست مارکسیستها





باسمه تعالی
 با توجه به زیانهای ناشی از زندگی جمعی مسلمانها با مارکسیستها واعتبار اجتماعی که بدین وسیله آنها به دست می آورند و با در نظر گرفتن همه جهات شرعی و سیاسی و با توجه به حکم قطعی نجاست کفار از جمله مارکسیستها، جدایی مسلمانها از مارکسیستها در زندان لازم و هر گونه مسامحه در این امر موجب زیانهای جبران ناپذیر خواهدشد، خرداد 55

۱۳۹۳ اردیبهشت ۵, جمعه

هموطنان گرامی بهایی بخوانند


اخیرا تعدادی از مبارزین مادام العمربا رژیم پادشاهی پهلوی با توجه به شکستهای سنگین شان در بت سازی ،جعل و تحریف تاریخ معاصر به قصد تخریب شاهان پهلوی؛ به منظور رودررو قراردادن  هموطنان بهایی  با هواخوان پادشاهی،  به سوء استفاده از نااگاهی و ناپخته گی این گرامیان پرداخته اند! این دوستان بهایی ما یا سیاسی  کار می کند که برخلاف نص صریح آیین بهاییت بوده و یا کار تاریخی می کنند که اطلاعات شان کافی ودقیق نیست!
ابتدا به مطلب آقای عرفان ثابتی تحت عنوان "ناموران بهایی: فهرستی مقدماتی" نگاهی بکنید و در دنباله اسنادی روشنگر ازجمله لیستی از به کار گیری هموطنان بهایی در رده های بالای حکومتی و اموزشی و ... در دوره محمد رضا شاه منتشر خواهند شد و اکثر بهایی ها نیز به نیکی از دوران گذشته یاد میکنند. 

































۱۳۹۳ اردیبهشت ۲, سه‌شنبه

افسانه مصدق و بهائيان- اسناد

اخیرا در مورد عملکرد مصدق در دفاع از بهائیان مطالبی در فضای مجازی منتشر شده که قریب به یقین ان به گفته های فلسفی استناد می کنند.

"به امر حضرت آيت اللّه العظمى آقاى بروجردى وقت ملاقات گرفتم و نزد او رفتم. مانند همان دفعه قبل، او روى تختخواب و زير پتو خوابيده بود. پيام آقاى بروجردى را به ايشان رساندم و گفتم: «شما رئيس دولت اسلامى ايران هستيد و الآن بهايى ها در شهرستانها فعال هستند و مشكلاتى را براى مردم مسلمان ايجاد كرده اند، لذا مرتباً نامه هايى از آنان به عنوان شكايت به آيت اللّه بروجردى مى رسد. ايشان لازم دانستند كه شما دراين باره اقدامى بفرماييد». دكتر مصدق بعد از تمام شدن صحبت من به گونه تمسخرآميزى، قاه قاه و با صداى بلند خنديد و گفت: «آقاى فلسفى از نظر من مسلمان و بهايى فرق ندارند؛ همه از يك ملت و ايرانى هستند»!"

یک روایت خود گفته از ادمی چون فلسفی را بعنوان سند گذاشتن چه معنی دارد؟! جز کمبود سند؟ هیچ سندی در مورد ملاقات فلسفی و مصدق وجودندارد. اسناد دال بر دوبار دخالت فلسفی بدستور بروجردی هستند. زمان رزم آرا و۱۳۳۴.
اما حمایت مصدق از بهائیان  یا ایستادگی دربرابر ظلم و ستم بر هموطنان بهائی افسانه ای بیش نیست.  مصدق در مورد قتل دکتر برجیس در دوران نمایندگی و زمامداری اش چه کرد؟ کجا مصدق اصلا از بهائیان حرفی زده یا مطلبی نوشته است؟

درعوض اسناد بسیاری از همکاری مصدق با دشمنان سرسخت بهائیان یعنی فدائیان اسلام وجود دارند!

-دلارام  مشهوری هم در رگ تاک از اخراج ۳ هزار بهائى از ادارات دولتى و ارتش ( ۱۳۳۰) خبر می دهد- رگ تاک جلد دوم ص ۳۱۱

- بهرام چوبینه - دکتر محمد مصدق و بهائیان ص 19-20
سرانجام در زمامداری دکتر مصدق، نورالدین فتح اعظم، یکی از مالکین بهائی دهکده رامجین درنزدیکی قزوین، در شب تاریک، بشکل فجیعی بدست فدائیان اسلام با بیل، کلنگ و چاقو به قتل رسید. مأمور اداره آگاهی بطور محرمانه گزارشی از این دادگاه به شهربانی کل کشور داده است که خواندنش عبرت انگیز است:
»محترما معروض میدارد. برابر گزارش آقایان قاسم و تقی سماور ساز مأمورین ویژه، عملیات فدائیان اسلام را در روزشنبه 26-2 و شب یکشنبه 27-2-1332 بشرح زیر شرح میدهند:
الف - ساعت 9 صبح روز 26-2-32 قریب بیست نفر از افراد فدائیان اسلام به سرپرستی آقای سید هاشم حسینی در دادگاه جنحه حضور یافته و محاکمه هفده نفر رعایای قریحه رامجین شرکت کنندگان در قتل مرحوم فتح اعظم شروع شده و آقای دکتر پاد که از طرف افراد فدائیان اسلام بسمت وکیل مدافع تعیین شده بوده، شروع بدفاع نموده و در نتیجه هفده نفر بطور کلی تبرئه و بلا فاصله آزاد گردیده اند

در اینجا دو سند از مراجع بهائیان درمورد جنایت برعلیه،  بی توجهی به تعدیات به بهاییان و نیز ازاد کردن قاتلین بهائیان بدستور دولت مصدق عرضه می شوند.
نقل از سرکوب و کشتار دگراندیشان مذهبی در ایران جلد اول -
 سهراب نیکو صفت، ۱۳۸۸ص ۴۱۸،۴۱۹، ۴۴۳، ۴۴۴
نکته جالب اینکه تمامی این صفحات و کلا دوران مصدق در ویرایش جدید(۱۳۹۵) حذف شده اند

در دولت مصدق ، بهائیان برای اولین بار در تاریخ ایران به جرم و جنایت متهم و محکوم می شوند!








کلید واژه ها : مصدق - بهایی - بهاییان - بهائی - بهائیان - دلارام مشهوری - فلسفی - فدائیان اسلام - رگ تاک - بروجردى - دکتر برجیس - عبدالعلی لطفی - بهرام چوبینه